de vulkaan en Tikal

Hallo allemaal daar ben ik weer. Het heeft weer even geduurd want ik had het de laatste tijd behoorlijk druk. Afgelopen weekend was ik namelijk naar Tikal en het weekend daarvoor stond ik op het topje van de vulkaan Santa Maria. Ook in die week er tussen had ik veel te doen. Maandag en dinsdag stage ik en Melanie hadden allemaal activiteiten georganiseerd. Maandag schilderen en dinsdag s’ochtends paaseieren zoeken en s’middags paaseieren beschilderen het is namelijk ook hier pasen. Woensdag had ik weer les en moest ik de laatste dingen voor de aankomende reis en het avond eten koken. Ja Anouk en ik hebben voor het eten gezorgd. (Ik alleen maar het snijwerk want dat heb ik wel goed aangeleerd gekregen van Charel) In ieder geval het gezin stond eerst een beetje argwanend te kijken maar na de eerste hap vonden ze het heel lekker. Toen op de donderdag om 4 uur op om half 6 bij de taalschool aanwezig te zijn. Want we gingen met de bus naar Tikal toe een rit van ongeveer 12 uur. Zondagavond om 11 uur s’avonds waren we weer terug dus toen had ik geen tijd om op internet te gaan maar nu wel. Dus hier is het verslag van de vulkaan en Tikal hopelijk beide met foto’s.

De vulkaan:

Daar stonden we dan bij het reisbureau met onze spullen te wachten op onze gids. Het busje stond al klaar en je kon bij sommige al de spanning voelen. 8 van 16 meiden heeft besloten om de vulkaan Santa Maria te beklimmen die bekend staat als heel moeilijk beklimbaar :s. Ik zelf was ook behoorlijk gespannen wat nou als het mij niet lukt en ik helemaal alleen achter blijf. In ieder geval de gids of beter gezegd de drie gidsen stonden opeens voor onze neus. Het was tijd om onze tassen in te gaan pakken. We kregen allemaal een heel lelijke tas, slaapzak, matje, een deel van het eten en natuurlijk je eigen warme kleding. Er werd behoorlijk wat gepropt en gewisseld van spullen en toen na een half uur waren alle tassen gepakt. Uiteindelijk had ik er ook nog een tent bij gekregen want die pasten niet meer bij de andere in de tas. Even later namen we afscheid van een paar van de achterblijvers en vertrokken we met onze typische schoolbus naar de vulkaan. We vertrokken uit Xela en na een tijdje zagen we de vulkaan, hoe dichter bij we kwamen hoe hoger hij wat. Uiteindelijk stopte we een eind van de vulkaan af dat werd dus ook nog een stuk lopen. De tassen werden uitgeladen en wij bleven nog even 10 minuten naar de vulkaan kijken. Waar was ik aan begonnen dacht ik terwijl ik mijn tas om deed (een ongelofelijk zwaar ding die niet echt gemaakt was voor lange mensen). En daar gingen we dan met zijn alle richting de vulkaan de eerste stappen omhoog. Vanaf daar ging het eigelijk al mis, ik liep al snel achteraan en had ontzettend last van mijn ademhaling. Met wat water ging het wel beter maar alsnog viel het mij heel zwaar en we waren nog niet eens op de vulkaan. Na een heel eind lopen namen we een lunchpauze wat was ik blij om van mijn tas af te zijn, want die zat ondanks de verbeteringen van de gids nog steeds niet goed. Na een lekkere lunch was het weer tijd om verder te gaan. Dus stapte ik weer vol goede moed op, mijn lichaam kon het namelijk wel aan maar het was echt de ademhaling die mij vertraagde. Ik moest namelijk regelmatig stoppen om op adem te komen wat natuurlijk voor een behoorlijke achterstand zorgde. Wat hel vervelend was want ik liep in mijn eentje en als ik eindelijk bij de groep was om pauze te houden was hun pauze voorbij. Op een gegeven moment zag ik het echt niet meer zitten en ben ik huilend op een steen gaan zitten. De gids liep achter mij en had mij al de hele tijd lopen opjutten. Dan voel je helemaal de druk om door te lopen, maar goed ik kon er niet meer tegen en ging zitten. De gids hielp mij en nam mijn tent over en vulde mijn flesje bij met water. Ik ben nog even blijven zitten en ben toen weer opgestaan en verder gegaan. Vanaf toen ging het knopje om en kon ik weer verder. Als van zelf was ik bij de groep en bleef ik bij de groep. Ik liet zelfs twee mensen achter mij en bereikte daardoor niet als laatste de top. Het was ook een stuk fijner om met andere mensen mee te lopen, zo weet je dat je er niet alleen voor staat. Ik was heel blij om op de top te zijn eindelijk niet meer klimmen, geen rugzak meer en geen last meer van mijn ademhaling. Het was daarboven heel mooi allemaal bergen en vulkanen aan de horizon. Ze wezen zelfs de kust van Mexico aan. Natuurlijk hebben we ongelofelijk veel foto’s gemaakt. Daarna werden de tenten opgezet en gingen twee mensen met een gids hout sprokkelen. We kregen warme thee en kroppen dicht tegen elkaar want het was heel oud daarboven. Even later waren de andere weer terug en was het tijd voor een warm vuur. De andere twee hadden de vulkaan ernaast zien uitbarsten tijdens het hout sprokkelen. Ze zeiden dat het heel mooi was helaas hebben wij geen lava gezien. Ben je op een vulkaan en dan zie je geen lava. S’avonds gingen we vroeg naar bed want we wilden de zonsopgang zien. Ik heb s’nachts prima geslapen en de volgende ochtend vol bewondering naar de zonsopgang gekeken. Alleen jammer dat ik zo nodig naar de wc moest en dat ook niet helemaal goed ging. Maar ik leende wat kleren van andere en daarna hebben we nog even naar de kleine vulkaan gekregen. Maar helaas wilde er geen uitbarsting komen. Na het ontbijt werd alles afgebouwd en was het tijd voor de afdaling. Dit keer was ik weer een van de achterlopers maar nu had ik geen last van mijn ademhaling. Na 3 uur dalen (het duurde 5 uur voordat we boven waren) kwam ik in mijn eentje bij het busje aan. Weer had ik 2 mensen achter gelaten en was ik ontzettend bij m het busje te zien. Eindelijk weer terug naar Xela eindelijk een douche, schone kleding en dan lekker uitrusten. De twee dagen erna heb ik haast geen last van spierpijn gehad dat bewijst maar weer dat het echt aan mijn ademhaling lag. En verder ga ik nooit meer een vulkaan beklimmen waarbij het woord difficult staat.

En nu is het tijd voor Tikal:

Donderdag vertrokken we dus met de hele groep op Mathilde na naar Tikal. Die ochtend stapte iedereen met een duffe kop in de bus en vertrokken we. Na een lange zit en meerdere plaspauzes waar niet iedereen even blij mee was, waren we eindelijk bij ons hotel. Deze lag in de plaats rond Flores, want alle hotels in Flores waren bezet. In het hotel was het nog even lastig met de kamers. Dit kwam doordat de chauffeur geen kamer had en daardoor in de bus zal moeten slapen. Maar uiteindelijk werd dat ook weer opgelost 5 meiden gingen bij elkaar op de kamer. Dat kon ook gemakkelijk want die kamer had 3 2persoons bedden. Na een goede nachtrust voor ons en voor de chauffeur (ons muskietennet was niet ingestort ondanks dat ik hem zelf zo had opgehangen) vertrokken we weer heel vroeg met gids. Onze gids heten Mario een jongen van in de twintig en een ontzettend vervelend mannetje. Niemand van ons mocht hem vooral niet aan het eind van de dag. Maar goed we stopte eerst bij een huis die spinapen in de tuin gevangen hield. Eigenlijk heel zielig, zij zitten gevangen vanwege de toeristen en wat doen wij als een echte toerist met de apen op de foto. Na heel wat foto’s vertrokken we weer en stopte we voor de poort van Tikal. Daar was een restaurant waar we ontbeten en een tokkelbaan. Bijna de hele groep op mij en 3 andere na gingen van de tokkelbaan. Ik had daar niet zoveel zin in, want in de Ardennen was tokkelen ook niet mijn favoriete bezigheid. Na een half uur wachten melden de gids opeens dat we ook konden gaan paardrijden door de jungle heen. Hij verzekerde ons dat de tocht ven lang zal duren als het tokkelen. Ik en 2 andere waren meteen enthousiast (ik had de hoop dat ik nu wel wat meer geluk zal hebben met paarden). Uiteindelijk haalde we Karin ook over ondanks dat ze heel bang voor paarden was. Onze paarden werden gezadeld en ik stapte vol goede moed op nu waren er geen staldeuren in de buurt waar ik mijn hooft aan kan stoten. Dus wat kan er nou mis gaan, nou het volgende ik had een heel koppig beest die alleen maar wilde sjokken. Hij schoot echt niet op niks werkten en ik had er flink de balen in. De rest reed namelijk 10 meter verder op veel sneller en af en toe zelfs in galop. Was ik dus mooi weer de laatste, ik heb natuurlijk wel genoten van de natuur. We gingen af en toe echt door kleine paadjes waar de bladeren bijna je hooft raakte. Na een veelte korte tocht want de rest was al klaar en wilde naar de tempels toe. Gingen we terug en legde we het laatste stuk rennend af. We mochten namelijk ook nog over bruggen heen die hoog in de bomen hingen. Na een sprint kwamen we bij de bus aan kochten we nog snel water en gingen we Tikal binnen. Daar hebben we van alles en nog wat gezien. We hebben tempels beklommen paleizen en offerplaatsen bekeken. Het was allemaal heel bijzonder om te zien vooral het uitzicht vanaf de hoogste tempel was prachtig. Al veelte snel gingen we weer terug, de meeste hadden wel genoeg stenen gezien en wilde alsnog gaan paardrijden. We hebben heel snel de laatste tempel bekeken en toen gingen we weer naar de bus. Onze chauffeur was de hele tijd trouw met ons meegelopen ondanks zijn wat kreupelen been. Hij was echt een schat van een man dat kon ik niet van onze gids zeggen. Hij wilde maar al te graag met een van de meiden zoenen en was echt af en toe heel vervelend. Maar goed we reden Tikal uit en gingen lunchen/avondeten in het zelfde restaurant als het ontbijt. Wij dachten namelijk dat het bij de tour hoorde want de gids had het als de enige keus opgegeven. Volgens mij zijn we ook behoorlijk afgezet, daarna stapte we allemaal weer een beetje saggereinig de bus in. We lieten de gids achter en gingen weer terug naar het hotel. Na nog even in de hangmatten te hebben gehangen, gingen wij weer naar bed. De volgende dag ontbeten we om 7 uur en om half 8 vertrokken we weer met het busje naar de rivier La pasion (de passie). Daar stapte we toch op een boot (had ik namelijk niet verwacht) en vaarde we steeds verder de jungle in. Uiteindelijk kwamen we bij ons hotel, dat bestond uit meerdere bungalows waar we met zijn 3en in een bungalow zaten. De bungalows stonden echt midden in de jungle dus je hoorde overal dieren roepen dat is pas echt geweldig wakker worden. Na dat we ons geinstalleerd hadden werden de bekini´s aangetrokken (alleen had ik geen bekini of geschikt ondergoed)  en gingen we weer verder met het bootje. We aten onze lunch op het water en daarna stapte we uit. Via allemaal verschillende plankjes kwamen we bij een trap terecht die ons naar een huis leiden. Daar bleek dat we meer tempels zouden gaan bekijken. Maar eerst moesten we over slechte paden, door een opgedroogde rivierbedding, na wat klimwerk en geglibber kwamen we bij de eerste tempels aan. Het was daar echt mooi en nog niet zoals Tikal vol met toeristen en met versteende wegen. Ik vond het daar zelfs mooier helaas was mijn accu van mijn camera leeg en had ik mijn 2de niet bij mij die lag in de bungalow dus niet zoveel foto´s. Ik heb er echt van genoten ondanks dat de rest van de groep liever weer terug wilden. Zij hadden wel genoeg stenen gezien en wilde weer terug naar de boot. Ook waren de meeste nog moe van de dag ervoor toen hadden we ook een behoorlijk eind gelopen. We hebben toch nog alles bekeken en zijn toen weer terug gegaan. Met de boot vaarde we weer een stuk verder en daarna stopte we weer om te gaan zwemmen. De gids verzekerde ons dat er geen krokodillen waren en daarna sprong het grootste deel van de groep in het water. Helaas had ik geen kleding maar ik heb wel behoorlijk lopen lachen. Want de mensen moesten ook weer de boot op zien te komen. Een hele klus als je midden op het water ben en er geen trappertje of iets dergelijks aanwezig is. Na het zwemmen gingen we weer naar de bungalows snel even douchen en daarna heel lekker eten. Na het eten werd er een kampvuurtje gemaakt en werden er enge verhalen verteld. Daar kan ik dus echt niet goed tegen vooral niet tegen geestenverhalen. Ondanks de verhalen heb ik die nacht heerlijk geslapen en werd ik de volgende weer vroeg gewekt door mijn telefoon. Weer snel de spullen bij elkaar pakken en daarna buiten nog even genieten van alle geluiden en de natuur. Daarna weer een typisch guatelmateeks ontbijt en daarna weer met de boot terug naar de bus. En toen met de bus weer het hele eind terug naar Xela. Weer een lange zit en een ontzettend hobbelige weg (we gingen deze keer anders, volgens het reisburaeau was het daar namelijk prachtig). Om 11 uur s´avonds waren we weer thuis en toen gelijk naar bed want de volgende dag was de vakantie voorbij en moesten we weer aan het werk.

En dit was dan het verslag van mijn weekenden weg hopelijk hebben jullie het met plezier gelezen en vonden jullie het niet allemaal aan de lange kant. Groetjes en veel liefs allemaal een heel dikke knuffel. Manon.