afgelopen week en Meer van Antiglan/chichicastenango

Hallo, mensen nu is het mijn beurt om wat te vertellen over mijn week en weekend. Want wat voer ik nou allemaal uit op stage? En hoe was het weekendje weg naar het meer van Atiglan. Alles was namelijk wel goed georganiseerd en iedereen had op tijd betaald. Maar goed laat ik maar beginnen bij de Maandag:

na een weekendje strand was het weer tijd om stage te gaan lopen. Ik zat zelf eigenlijk nog in de vakantiestemming en had dus niet echt veel zin om te gaan. Ik was ook een paar minuten later dan normaal, maar dat had ook nog een andere reden. Anouk was ziek, ze had iets te veel in de zon gezeten af gelopen weekend. Maar goed ik was dus iets te laat en Melanie stond alweer een poosje te wachten op mij bij stage. Ik zong voor haar Happy Birthday want het was vandaag haar verjaardag ze is nu 21 jaar. We hebben even op het kantoortje gezeten en toen werden we naar de slaapkamers gebracht. Daar werd Melanie bij de meiden opgesloten en ik bij de jongens. We moesten maar gaan oppassen want de leraren hadden een vergadering. 3 uur later had ik al behoorlijk wat vechtende jongens van elkaar afgetrokken, papieren mutsen gevouwen en genoeg Dragon Ball Zee gezien. Eindelijk ging de deur open en was het tijd voor de kinderen om te gaan eten. Melanie en ik gingen de taart aansnijden voor de docenten. Bijna alle kinderen en docenten kwamen bij ons bedelen maar vroegen niet waarvoor de taart was. Na zelf een stukje te hebben gegeten gingen we pauze houden. Na de pauze was het tijd voor een feestje, Melanie ging trakteren in haar klasje en er werd voor haar gezongen. Na een korte middag gingen wij allebei naar het postkantoor toe, er was een pakketje binnen gekomen voor Mels verjaardag. Daarna vertrok ik naar huis en ging Melanie met Gerite taart eten. Ik haalde snel mijn cadeautje op want om 6 uur moesten we allemaal in het park aanwezig zijn, ook voor Melanie was er een Surpriseparty georganiseerd. Even later was iedereen er en werd Melanie met confetti eieren bekogeld. Daarna gingen we met zijn alle bij de Italiaan een pizza eten. Het was een heel geslaagd feestje ondanks dat Melanie wel al vermoedens had en Mathilde weer te laat was. Dinsdag: s’ochtends gingen we met stage naar Fundabien daar krijgen twee kinderen fysiotherapie. Daar leiden wij de kinderen af als ze pijn hebben en helpen we ze naar de wc. Want de stoere mannen van de therapie laten dat werk aan ons over ondanks dat de oudste van de twee veelte zwaar is. Je hebt hier namelijk geen hulpmiddelen, je moet hem echt de hele tijd tillen als hij moet plassen. Rond 1 uur gingen we weer terug naar stage en was het weer tijd voor pauze. S’middags hebben we in dossiers gesnuffeld voor onze opdrachten. Om 5 uur zijn we weer naar het park gegaan. S’avonds heb ik gewoon weer thuis gegeten en hebben we gezellig zitten kletsen met ons gastgezin en hun vrienden. Woensdag: Vandaag hadden we geen Mwb, met bijna de hele groep gingen we op bezoek bij stage van Jacobiene en Karin. Ze lieten ons de drie lokaaltjes van golfplaten zien en daarna de stukken grond die zij willen kopen. De school staat nu namelijk op geleende grond en daardoor kunnen ze geen beteren gebouwen neerzetten. Ze vertelde ons hoeveel het zal gaan kosten 200000 Quetzal voor een stukje grond. Dat is zonder het gebouw dus er komen nog extra kosten bij. Dus als iemand dit bedrag heeft en niet weet wat hij ermee aan moet, heb ik er wel een goed doel voor. S’middags hadden wij tijd voor ons zelf je kunt mij ook standaard elke woensdagmiddag op het Internet vinden. Daarna ben ik geld gaan innen want iedereen moest woensdag voor het aankomende weekend betalen. Samen met Melanie ben ik naar Adrenalina tours gegaan. We hebben toen voor iedereen betaald behalve voor Mathilde want die mocht gratis mee (komt vast door de winst die de baas op ons heeft gemaakt). Daarna hebben we nog geïnformeerd voor het strand (laatste weekend) en voor de vulkaan in Antigua(aankomend weekend). Daar kan je namelijk gegarandeerd lava zien er zijn zelfs nu plannen om er heen te gaan per chickenbus omdat we maar met zo’n klein groepje zijn. Donderdag: Na een rustig dagje begon de stage weer, elke donderdag gaan we ook Naar Fundabien. Veelte vroeg kwamen we daar aan en ook weer veelte laat gingen we naar stage terug, de buschauffeur snapt er nog steeds niks van. Daardoor hadden we een kortere middag, we schreven ons plan voor de volgende dag uit. We wilden met vier kinderen naar de dierentuin. Na alles opgeschreven te hebben (tijden, kinderen, kosten) legde we ons plan voor aan de secretaresse van de directrice. De directrice was namelijk in vergadering en wij wilden niet zomaar binnen lopen met ons plan. Na zeker een half uur wachten en een half uur veranderen was er haast niks over van ons plan. We mochten niet s’ochtends gaan, 2 van de 4 kinderen mochten niet mee, er moest begeleiding mee, we kregen maar 2 uur de tijd enz. Hier baalde wij behoorlijk van en gaat het uitje nog wel door. We gingen allebei een beetje te neergeslagen naar het park, daar gingen we op ons vaste plekje zitten. Er zaten al een paar mensen en we hebben nog even gezellig zitten kletsen en een beetje zeuren over onze stage. Vrijdag: s’ochtends hebben we inkopen gedaan voor het middagje dierentuin en aan onze opdrachten gewerkt. Voor de pauze vroegen we voor de zekerheid na of onze activiteit nog door ging en wie er dan mee zal gaan. Een van de monitor zal meegaan en ondanks dat de tijden verschoven stond ons uitje nog steeds op de planning. Dus gingen wij pauze houden maar toen wij terug gingen liep onze begeleidster, samen met een paar andere monitoren en de directrice weg. Ze gingen lunchen, wij gingen ervan uit dat ze gewoon weer op tijd terug zal zijn. Ze had ons toch ook terug zien komen, maar om 2 uur (toen zouden we vertrekken) was ze er niet. En zo tikte de tijd weg pas voor 5en was ze terug. Daar ging dus ons uitje heb je iets leuks gepland en dan gaat het niet door. Dat is typisch Guatemalteeks te laat komen en dingen vergeten. Gelukkig hadden we wel wat te doen want de kinderen vierden verjaardagen. S’morgens hadden ze per groep een taart gemaakt en s’middags hebben wij die lekker opgegeten. Daarna was het tijd voor Pinjataas elke klas kreeg er een en alle kinderen hadden aan het eind behoorlijk wat snoep. Het was een heel gezellig feestje en ieder kind had een feestmust op allemaal gemaakt door mijn klasje. Dus ondanks ons misgelopen uitje hadden wij een heel leuke middag. Toch blijft het raar dat ze niet even melden dat er verjaardagen zijn en voorstellen om daarom een andere dag te gaan. En dan nu genoeg stage het is tijd voor het weekend. Zaterdag ochtend om half 7 zat iedereen in het busje en vertrokken wij naar het meer. Na een lange zit kwamen we bij panajachel aan, dit plaatjes ligt aan het meer en daar bevond ons hotel. We kregen bij het hotel twee kamers toegewezen, de andere drie waren nog niet klaar. Dus het was een behoorlijke drukte in allebei de slaapkamers, iedereen was zich aan het insmeren en de bikini’s werden aangetrokken. Om iets over 10en was iedereen klaar en liepen wij met de gids naar de boten toe. We stapten in de boten en we gingen het meer over, naar het eerste plaatje. Het meer is heel mooi, het water heeft een heel aparte kleur en dan die vulkanen en bergen. Na ongeveer een kwartier varen waren we bij het eerste plaatsje. We gingen gelijk naar Max Simoon toe dit is de broer van San Simoon. Max leek veel op zijn broer er waren alleen heel kleine verschillen te minste kwa beeld. Want vlak naast Max lag een beeld van Jezus in een doodskist. Hier was dus duidelijk de mengeling van het Maya en katholieke geloof te zien. Dit was ook in de kerk het geval daar was Max Simoon afgebeeld in het houtsnijwerk. De gids vertelde dat Max Simoon daar Judas was de verrader van Jezus. Tijdens Pasen word het beeld van Max ook opgehangen, dit was heel nuttige informatie voor mijn opdracht 1. Na het bezoek aan de kerk mochten we rond kijken in het stadje en hebben wij wat gegeten. Al snel was de tijd weer om en gingen we met de boot het meer weer over. Weer naar een ander plaatsje, daar hebben we weer een kerk bezocht en deze keer ook souvenirs gekocht. Daarna gingen we naar het volgende plaatsje we hebben daar naar een wevende maya vrouw gekeken. Maar al snel verdwenen de helft van de groep en ik naar de buren. Zij hadden een feestje (hun tweeling was jarig) en wij kregen gebak aangeboden. Natuurlijk namen wij die aan en hebben wij toen meerdere verjaardagsliedjes voor de tweeling in het Nederlands en Engels gezongen. Daarna zijn wij weer naar de buren vertrokken en hebben wij allemaal 5 Quetzal aan haar betaald. Toen was het weer tijd om naar onze eigen plaats te gaan. Ondanks dat wij een uur te laat waren s’ochtends hebben we toch alle plaatjes bezocht. Het bijzondere aan de 3 plaatjes was dat er heel veel maya’s wonen, maar dat de klederdracht per plaats verschilt. Ze vertelde namelijk dat ondanks dat de plaatjes zo dichtbij liggen ze nooit contact met elkaar hadden. Dat verklaart de verschillen in kleding. Genoeg theorie om ongeveer 4 uur stapte we van de boot af en hadden wij nog de hele middag om rond te kijken en souvenirs te kopen. S’avonds zijn we allemaal in groepjes gaan eten. Ik kwam met Anouk, Melanie en Gerita in een heel gezellig en mooi restaurant terecht. Het eten was echt heel lekker en we hebben een zelfs een tweede bord besteld. Ja de obers stonden ook een beetje raar te kijken, maar goed met een volle maag gingen we naar het hotel toe. We gingen vroeg slapen want de volgende dag wilden we uitgerust zijn voor onze souvenir stroptocht in Chichicastenango de grootste souvenir markt van Guatemala. De volgende ochtend ging bij iedereen de wekker op tijd af, de hele bovenverdieping dacht dat ze om half 8 klaar moesten zijn. In mijn kamer ging het allemaal wat moeizamer, Anouk blijft graag lang in bed liggen dit geld ook voor Gerita. Maar voor Melanie was het vervelender zij was heel misselijk en had de hele nacht van het bed naar de wc gelopen. En zij wilde het liefst naar Chichicastenango toe het was zelfs haar idee. Dit was flink balen en ze heeft de rest van de dag niet echt kunnen genieten. Ik zelf heb wel behoorlijk wat souvenirs ingekocht, volgens mij ben ik bijna klaar. Dit geld ook voor de rest van de groep, iedereen had een goede tas vol met souvenirs. Voor het eten bekeken wij elkaars souvenirs en daarna was het tijd om de directeur wat centen lichter te maken. De directeur heeft ons namelijk niet uitgezwaaid en daarom kregen wij een etentje cadeau. Uiteindelijk had iedereen goed gegeten op de zieke na natuurlijk en gingen we nog even de markt op. Om 3 uur gingen we weer terug naar de bus en Otto (we hadden hem geregeld als chauffeur). De terug reis verliep bijna vlekkeloos, want het busje en Melanie hadden het moeilijk. En uiteindelijk waren we weer terug in Xela, alle tassen werden de bus uitgehaald en Otto vertrok. Wij bleven nog even wachten op de taxi’s (lopen ging namelijk niet zo makkelijk met al die souvenirs) en vertrokken toen ook naar huis. Thuis heb ik alle souvenirs uitgepakt en op mijn bed neergelegd. Ik schaamde mij eerlijk gezegd een beetje, maar toen ik de spullen van Anouk zag vond ik het best mee vallen. We hebben er allebei een foto van gemaakt maar die word natuurlijk pas thuis geshowd, anders kan mijn familie raden wat ze krijgen.

En dat was mijn verhaal hopelijk vonden jullie het een beetje interessant en weten jullie nu ook wat ik allemaal uitvoer. Nog veel lees plezier verder en tot over een paar weken. Manon